فروش استقراضی: وقتی ریزش قیمت پول می‌سازد

اولین باری که کسی شورت را توضیح می‌دهد، شبیه یک سؤال حقه‌ای به‌نظر می‌رسد. چیزی را که ندارید روی قیمتی که دوستش دارید می‌فروشید و بعداً ارزان‌تر می‌خریدش. آن چیزی که فروختید از کجا آمد؟

قرضش کردید. کل جواب همین است، و هر ویژگی عجیب پوزیشن شورت از همین واقعیت می‌آید که شما دارایی کس دیگری را نگه داشته‌اید و بدهکارش هستید.

مکانیزم، به ترتیب

دارایی را از طریق کارگزارتان از کسی که مالکش است قرض می‌گیرید. بلافاصله روی قیمت بازار می‌فروشیدش و پولش وارد حسابتان می‌شود. بعداً همان تعداد را دوباره می‌خرید و به قرض‌دهنده برمی‌گردانید. هرچه از آن پول باقی مانده سود یا ضرر شماست.

۱۰ سهم روی ۱۰۰ بفروشید، روی ۸۰ بازخرید کنید، سهم‌ها را برگردانید. ۱٬۰۰۰ جمع کردید و ۸۰۰ خرج کردید، پس پیش از هزینه‌ها ۲۰۰ برایتان می‌ماند. اگر به‌جایش روی ۱۳۰ بازخرید کنید، ۱٬۳۰۰ خرج کرده‌اید تا چیزی را برگردانید که ۱٬۰۰۰ فروخته بودید، و ۳۰۰ در ضرر هستید.

پوزیشن یک تعهد است، نه یک دارایی. تا وقتی باز است شما مالک چیزی نیستید. بدهکار چیزی هستید، و مبلغ بدهی‌تان پیوسته توسط بازار قیمت‌گذاری دوباره می‌شود.

در کریپتو و فارکس قرض‌گرفتن معمولاً نامرئی است چون شما به‌جای خود دارایی یک مشتقه معامله می‌کنید. قرارداد فیوچرز دائمی اجازه می‌دهد بدون هیچ قرض صریحی پوزیشن شورت بگیرید. تعهد همچنان سر جایش است، فقط به‌جای سهم گرفته‌شده از یک قرض‌دهنده، به شکل قراردادی با صرافی بیان می‌شود.

چرا ریسک آن تصویر آینه‌ای خرید نیست

چیزی را روی ۱۰۰ بخرید و بدترین حالت این است که به صفر برسد. ۱۰۰ ضرر می‌کنید. ضرر شما از نظر حسابی کران دارد و از همان لحظه‌ی ورود معلوم است.

چیزی را روی ۱۰۰ شورت کنید و هیچ سقف معادلی وجود ندارد. قیمت می‌تواند به ۲۰۰، ۵۰۰ یا ۱٬۰۰۰ برسد. ضرر با هیچ چیزی محدود نمی‌شود جز اینکه خریدارها حاضرند تا کجا هلش بدهند، و این عددی نیست که کسی بتواند از قبل بنویسد.

در عمل خیلی پیش از آنکه «نامحدود» تحت‌اللفظی شود لیکوئید می‌شوید، چون اول مارجینتان تمام می‌شود. اما این دلداری نیست. یعنی حالت شکست یک شورت این است که وسط یک حرکت تند به‌زور بیرون انداخته شوید، یعنی دقیقاً وقتی که حرکت تند در جریان است.

ناتقارنی دومی هم هست که کمتر به آن توجه می‌شود. وقتی یک پوزیشن خرید برخلاف شما می‌رود، سهم کوچک‌تری از حسابتان می‌شود، پس نفوذش کم می‌شود. وقتی یک پوزیشن شورت برخلاف شما می‌رود، بزرگ می‌شود، پس یک شورت ضررده بدون اینکه کاری کنید بیشتر و بیشتر از بودجه‌ی ریسک شما را می‌گیرد. پوزیشن دقیقاً همان‌طور که بدتر می‌شود سنگین‌تر هم می‌شود.

هزینه‌های نگه‌داشتنش

پوزیشن شورت در حال انتظار خون‌ریزی می‌کند، و پوزیشن خرید معمولاً نه.

قرض‌گرفتن یک سهم کارمزد دارد که سالانه اعلام می‌شود و نرخش را عرضه تعیین می‌کند. سهمی که در دست خیلی‌هاست و به‌راحتی قرض داده می‌شود کسری از یک درصد خرج برمی‌دارد. یک شورت شلوغ با شناوری آزاد کم می‌تواند سالانه ده‌ها درصد خرج بردارد، و نرخش می‌تواند وسط نگه‌داشتن پوزیشن عوض شود. اگر قرض‌دهنده سهم‌ها را پس بخواهد، ممکن است بدون اراده‌ی خودتان بازخرید شوید.

اگر سهمی سود تقسیمی می‌دهد و شما شورتش کرده‌اید، آن سود را به قرض‌دهنده بدهکارید، چون او دریافتش می‌کرد. در فیوچرز دائمی کریپتو، نرخ فاندینگ بسته به اینکه کدام طرف شلوغ است بین لانگ‌ها و شورت‌ها جابه‌جا می‌شود، و وقتی همه شورت‌اند شما دریافت‌کننده‌اید، که یکی از معدود دفعاتی است که هزینه به نفع شما جریان دارد.

هیچ‌کدام از این‌ها روی نمودار پیدا نمی‌شوند. در صورت‌حساب پیدا می‌شوند.

شورت اسکوئیز و اینکه چرا شلوغی مهم است

هر شورت یک خریدار آینده است، و این درباره‌ی خرید صادق نیست. برای بستن، باید بخرید. اگر تعداد زیادی شورت هم‌زمان مجبور به بستن شوند، همه دارند داخل یک حرکت می‌خرند، که قیمت را بیشتر بالا می‌برد، که تعداد بیشتری از آن‌ها را مجبور به بستن می‌کند.

آن حلقه‌ی بازخوردی همان شورت اسکوئیز است. به توطئه یا کارزار هماهنگ نیاز ندارد، هرچند این‌ها هم وجود دارند. شلوغی به‌علاوه‌ی یک کاتالیزور کافی است.

برای همین است که بهره‌ی باز شورت و نرخ فاندینگ رصد می‌شوند: این‌ها اندازه‌گیری این‌اند که چند نفر از قبل روی یک طرف نشسته‌اند. بازاری که نرخ فاندینگش عمیقاً منفی است دارد به شما می‌گوید شورت‌ها برای شورت ماندن پول می‌دهند، که توصیف وضعیت پوزیشن‌گیری است، نه پیش‌بینی.

جایگاهش در یک رویکرد قاعده‌محور

بعضی چارچوب‌های سیستمی هر دو جهت را معامله می‌کنند و بعضی عمداً نه. شرط‌های روند ایندیکورا به‌طور ساختاری فقط خرید هستند: دنبال دارایی‌هایی می‌گردد که بالای میانگین ۵۰ روزه‌شان باشند و مومنتوم ۲۸ روزه‌ی مثبت داشته باشند، پس دارایی‌ای که در این آزمون‌ها رد شود صرفاً واجد شرایط نیست و کاندیدای شورت نمی‌شود. این یک انتخاب طراحی درباره‌ی اینکه چه رفتاری اندازه‌گیری می‌شود است، نه ادعایی درباره‌ی اینکه کدام جهت بهتر است.

خلاصه‌ی صادقانه‌ی شورت این است که مکانیزمی مشروع با شکل ریسکی واقعاً متفاوت است. سود کران‌دار، ضرر بی‌کران، یک هزینه‌ی حمل مداوم، و جمعیتی که می‌تواند به گله‌ای از خریدارها تبدیل شود. دانستن این‌ها پیش از استفاده، تفاوت بین یک ابزار و یک غافلگیری است.